(Zaandam, 12 april 1920 – Egmond aan Zee, 18 november 2010) Kort na het overlijden van zijn reeds geruime tijd ziek zijnde vrouw, is de nog gezond lijkende Jochem Bobeldijk, op hoge leeftijd (90) ook plotseling uit het leven verdwenen. Jochem Bobeldijk was als lid van Quo Vadis een van de top wedstrijdvaarders van het eerste uur. Het wedstrijd varen op top niveau was vroeger wel heel anders dan nu. De training voor Jochem bestond vroeger b.v. uit een rondje naar de Westzanerdijk, van af ons vroegere clubhuis naast de spoorlijn aan de Mallegat sloot en weer terug. Dit kon alleen als hij klaar was met melkventen. De hele dag met melkemmers en melkbussen sjouwen. (Ook op Zaterdag) Daar is hij natuurlijk wel beresterk van geworden. Na het schoonmaken kon hij pas gaan trainen. In het oude clubhuis, in het Westzijderveld, kon je je in een eenvoudige kleedkamer omkleden en na het trainen weer aankleden. Je kon jezelf niet wassen/douchen, want waterleiding was er niet. Dus weer bezweet in de kleren en naar huis. Hij zat kort nadat de oorlog in 1945 was afgelopen, al snel in de selectie ploeg van de Nederlandse Kano Bond. Hij werd vele malen kampioen van Nederland. Vooral de lange baan (10 km) was zijn specialiteit. Op deze afstand startte hij ook voor de Nederlandse ploeg op de Olympische spelen in Londen (1948), daar werd hij 6e. Ook aan de Olympische spelen in Helsinki (1952) nam hij op deze afstand deel en daar werd hij toen 8e. Naast het kanovaren deed hij ook graag mee met voetballen en na zijn verhuizing naar Heiloo zwom hij ook veel voor zijn plezier. Had altijd een opgeruimd humeur. Hij heeft steeds met veel belangstelling het wel en wee van het kanovaren bij onze vereniging gevolgd en natuurlijk ook wat de wedstrijdvaarders presteerden. Er is met het overlijden van Jochem een groot sportman uit ons midden verdwenen. Quartzsite Yacht Club Na bijna een dag door de woestijn te hebben gereden kwamen we in Quartzsite aan. Een stad min of meer midden in de woestijn, je hebt het idee dat de wegen van nergens komen en naar nergens gaan. Stad is eigenlijk teveel gezegd, het is meer een camping met 10.000 campers die daar het mooie weer afwachten en dan weer de VS in trekken. We komen aanrijden en zien Quatzsite Yacht Club staan. Maar nergens in de buurt is er water of iets dergelijks te vinden laat staan een haven. Nieuwsgierig ga ik naar binnen alles ademt watersport , alleen (blijkt later) hebben ze geen haven of boten, ook nooit gehad. Alleen 7.800 leden! Groet Cor. Gemeenste Zaanstad heeft op onze aanvraag voor subsidie positief gereageerd. 33% van de kosten om de kleedkamers op te knappen wordt door de gemeente betaald. Wij zijn hier heel blij mee en kunnen zo de gaten in ons verbouwingsbudget dichten. Wij hopen dat er met zelfwerkzaamheid een paar prachtige kleedkamers gerealiseerd kunnen worden.

Het Honig-Laan Fonds steunt Zaanse projecten op het gebied van sport, cultuur, natuur en monumenten. Wanneer een organisatie, vereniging of instelling zelf de financiering van een project niet rond krijgt, kan er een verzoek om subsidie worden ingediend. Quo Vadis heeft in december een verzoek ingediend bij het Honig Laan fonds en het bestuur heeft een subsidie toegekend waarmee het gat in de begroting gedicht is. Wij kunnen nu aanvangen met de werkzaamheden en gaan er van uit dat die medio 2011 afgerond kunnen worden. Wij bedanken het bestuur van het Honig Laan Fonds voor de toegekende subsidie. Bouwcommissie en het bestuur Zondag 28 November 2010 hebben Walter Noord, Arjan Bloem en ik op de zee gevaren. We zijn van Den Helder naar Oude Schild op Texel gegaan. De wind was kracht 4 uit het oosten en de temperatuur was zeer slecht te noemen van -1 tot max +1. We hebben een nieuw soort Kajak getest van het merk Zegul. Dit is een wat snellere kajak. Op de heenweg ging ik in mijn kajak, Arjan in de Zegul 550 en Walter in de Zegul 530. Voor we weg gingen moesten we ons eerst nog even aanmelden bij de redding diensten en toen konden we de boten van het dak halen en varen. Op de heenweg hadden we wind schuin tegen en het eerste stuk hadden we stroming mee. Op ongeveer 4 km voor oude schild leek het net of we stroop aan de boten hadden zitten. Het tij stond stil, dan moet je dus al het werk zelf doen. Door de wind die we dan weer tegen hadden is het dan best wel zwaar. Arjan probeerde elke keer wat sprintjes te trekken en met succes Aangekomen op Oude Schild gingen we op zoek naar de andere 2 kajakers die volgens reddingsdienst ook op het water moest zitten. Volgen hun moesten het 2 dames zijn...... In de haven kwamen we toen Niekkie en Sjaak tegen. Dit zij 2 vaarders die uit Den Helder komen en dit stuk dus ook wel vaker varen. We hebben even met ze gesproken en werden meteen uitgenodigd om ook met hun een keer de zee op te gaan. Hierna zijn we lekker wat gaan eten in het Haven restaurant en natuurlijk warme chocomelk met slagroom. Toen natuurlijk weer op de terug weg. Arjan ging in mijn kajak, ik in de Zegul 530 en Walter in de Zegul 550. Het duurde even voordat Walter zijn kajak opnieuw had ingepakt voor de terugreis, maar toen konden we dan ook op weg. We hadden wind schuin in de rug, wat ons in staat stelde om af en toe een surf te pakken. Wat een heerlijk gevoel als de golven je optillen en vervolgens je boot sneller naar voren schiet. De Zegul helpt hier heel goed bij, omdat de kajak dus wat sneller vaart, kan je ook de surf wat sneller oppakken. Wat een heerlijke boot is dat. Het kan natuurlijk niet op tegen mijn overheerlijke Scorpio. Ik ben zelf een speelse vaarder die zijn boot met opkanten moet kunnen beheersen. Dat is in de Zegul dus niet te doen. Je kunt wel opkanten, maar de boot gaat er niet sneller van draaien. Eenmaal terug aan de Den Helder kant, zaten we aan de verkeerde kant van de vaargeul. We moesten een stuk stroom en wind trotseren om de ingang van de haven te halen. Wat was dat zwaar zeg. De wind was iets harder geworden en de stroming loog er ook niet om. Gelukkig na een half uurtje Beuken tegen de elementen waren we weer in de haven. Daar ging Walter als afsluiting nog even rollen..........Dat kon ik natuurlijk niet op me laten zitten, dus ik moest nog even de handrol laten zien natuurlijk. Op zich geen probleem met de rol, maar wat was dat water koud zeg. Ik had mijn muts en bril aan Walter gegeven, zodat deze droog zouden blijven, maar door een golf op zijn dek was mijn muts dus zeiknat geworden. Aangezien ik geen andere meehad stond ik dus boven op de dijk zonder muts in de volle wind........dat voelt niet echt lekker aan je blote kale kopje....... Dus eerst maar snel omkleden en dan de boten opladen om de reis naar huis weer te maken. Het was voor mij een leuke ervaring zo voor het eerst op zee (buiten de branding om). Ik ga het zeker nog wel eens doen. Frank Verlaan

Zondag 22 augustus ben ik met Ate het IJsselmeer opgeweest. We hebben gevaren van Kornwerderzand (tankstation op ¾ van afsluitdijk) tot aan onze kant van de dijk. Er stonden flink hoge golven en de wind was een kracht 5 uit het zuid westen. We hebben dus de hele tijd tegen wind gehad. Zwaar, maar wel lekker. Af en toe nog een gratis verfrissing erbij in de vorm van een regenbui. De golven waren zo’n beetje 1.5 mtr hoog en de kajaks klapten lekker op de golven. We hadden gehoopt dat de golven wat minder werden als we dichter bij de kant kwamen, maar niets bleek minder waar. We hebben er uiteindelijk 5 uur over gedaan over een stuk van 23 km. Voor Ate was het de eerste keer op het IJsselmeer en met zulke golven. De golven zijn heel anders dan bijvoorbeeld op zee. Ze komen veel sneller achter elkaar en ook uit verschillende richtingen. Ze zijn stijler en heftiger. Het meest lastige is nog naar het toilet gaan, zo midden op dat meer. Dus dan maar ophouden tot je weer aan de kant bent……… Wat ook erg leuk is, de pauzes…..elke keer als je iets wilt eten of drinken, ga je weer een stuk achteruit. Je bedenkt je dus wel 2 keer of je echt iets wilt eten of drinken, maar het niet doen zorgt ook voor problemen. Als je trek krijgt, dan moet je eigenlijk meteen eten, om ervoor te zorgen dat je genoeg energie houdt om te varen. Al met al een hele prestatie voor ons beide. Frank Verlaan Foto 2, foto3 Zondag 26 september hebben Frank, Ate en ik de Veluwe Rally gevaren. We hadden gekozen voor de 50 km. Zaterdag zijn we vertrokken en hebben we de auto bij het eindpunt te Deventer neergezet en toen weer naar de start plaats te Lathum. In Lathum konden we kamperen op een dagrecreatie terrein. Er was een snackcar en er waren wc’s, dus we konden lekker kamperen. Aangezien dat het al september is werd het ’s avonds al snel kouder…. de organisatie had echter wel een grote wigwam neergezet waarin een kampvuur brandde, maar dit hadden we te laat ontdekt. En met 500 deelnemers heb je aan het einde van de avond niet meer de beste zitplaats. Lekker vroeg slapen dan maar. Na een koude nacht zouden we om 8 uur starten, echter het was mistig, dus mochten we pas om 9.15 uur vertrekken. Zonder te varen hadden we op de IJssel ci.4 km per uur stroming mee, dus dat ging lekker. Gelukkig zat het weer mee en na een uurtje varen ging de zon lekker schijnen! Zelf was ik nog nooit op de IJssel geweest, dus wist ik niet goed wat ik mij erbij moest voorstellen, maar ik vond het leuk. Onderweg is het water veel het zelfde, maar op de kant is wel het e.e.a. te zien. Er zaten bijv. meerdere ooievaarsnesten langs het water en soms een paar boompjes. Een aantal jaren terug hebben Frank en ik een poging gedaan de grote rivieren marathon te varen (140 km, op de Rijn enz.). En hier vond ik helemaal niets aan, want je zag zo uren niets anders dan water en weiland en hele grote boten, dat is dus niets voor mij. Om 14 uur kwamen we aan in Deventer ons eindpunt. De mannen van ZP stonden ons hier op te wachten, want ze hadden nog nooit een QV’er zien finishen…..”hahaha”, maar toch “we made it!”. Volgende jaar de 100???? Groeten Ellen Verlaan Foto 1, foto 2, foto 3, foto 4